Duurzaamheid: van moeten naar willen

Marc van den Eijnden RA

Even leek duurzaamheid vooral een verplicht nummer. Met de komst van de CSRD moesten veel bedrijven zich voorbereiden op uitgebreide rapportages over hun impact op milieu, mensen en bestuur. Ook in het mkb ontstond beweging. Tot de reikwijdte werd aangepast en voor veel ondernemers de directe verplichting verviel. De druk nam af. De vraag is dan: wat blijft er over als het niet meer hoeft?

Wat ik zie, is een duidelijke verschuiving. Waar duurzaamheid eerst vooral werd gedreven door compliance, zie ik nu steeds vaker intrinsieke motivatie. Ondernemers die zich afvragen welke impact hun bedrijf heeft op mensen, milieu en de economie. Niet omdat het moet, maar omdat ze zelf willen begrijpen waar ze staan en waar ze naartoe gaan.

Dat vraagt om een bredere blik dan alleen financiële KPI’s. Natuurlijk blijven rendement en continuïteit belangrijk. Maar het gesprek gaat steeds vaker ook over andere indicatoren. Hoe maak je je impact zichtbaar? Hoe stuur je daarop? En hoe voorkom je dat het een papieren exercitie wordt? Onze rol als accountant verschuift daarin mee. Minder alleen controleren, meer meedenken over hoe je duurzame waarde creëert en inzichtelijk maakt.

Tegelijk begint duurzaamheid dichter bij huis. Ons belangrijkste kapitaal zit niet in ons wagenpark of ons kantoorpand, maar in onze mensen. Goed werkgeverschap is voor mij een wezenlijk onderdeel van duurzaam ondernemen. Dat betekent oog hebben voor balans, geen roofbouw plegen op capaciteit en bewust kiezen welke klanten en opdrachten bij je passen. Ook keuzes in mobiliteit en maatschappelijke betrokkenheid horen daarbij. Geen losse acties, maar onderdeel van hoe je als organisatie wilt werken.

Duurzaamheid is daarmee geen hype en geen administratieve last. Het is een continuïteitsvraagstuk. Niet: moet ik eraan voldoen? Maar: wil ik hierop sturen, ook als niemand het mij oplegt?

De echte vraag is dus niet of duurzaamheid nog prioriteit heeft. De vraag is: kies je ervoor om er werk van te maken, juist nu het niet meer hoeft?